13 liedjes, 13 kunstwerken
Op uitnodiging van tekstschrijver en componist André Rooijmans vervaardigden 13 kunstenaars een kunstwerk gebaseerd op een lied van de cd 'Suggesteron'.

CD Suggesteron

Expositie
De opening van de expositie vond plaats tijdens de 'nacht van de suggestie' bij Ateliers 195 - 197, Glipperdreef, Heemstede.

De nacht van de suggestie  

Suggesteron - een project over de kracht van de suggestie


Lied: achtentwintig

28, achtentwintig
Jongens wat een feest
Achtentwintig, achtentwintig
ja met 28
heb ik toch het meest!!
Achtentwintig, achtentwintig
Meiden wat een feest
Achtentwintig, achtentwintig
28 is nog nooit zo veel geweest!!

...

Jack Prins (grafiek, sculpturen): 28 staat in dit lied voor blijheid, geluk, plezier en .....feest! Ik heb een abstract beeld gemaakt met een feestelijke uitstraling. De gebruikte materialen zijn kleurrijk en glanzend of zijn deels beschilderd met primaire kleuren. Daarnaast roepen de gehanteerde vormen en elementen associaties op als confetti, slingers, ballonnen, serpentines, e.d.
sculptuur van Jack Prins Zonder titel

Lied: Dood in de supermarkt

Ik droomde dat ik dood ging in de supermarkt
‘t gebeurde bij de zakjes krentenbrood
Een vakkenvuller vroeg:‘Wat is er aan de hand?’
Maar ik zei niets, want ik was
.......

Leo Divendal (fotografie): We weten niet waar we naar kijken, het gaat over sterven maar ook over het kleine dagelijkse ogenblik. Of over hoe die in het verlengde van elkaar kunnen liggen. De dingen spreken hun eigen taal omdat ze door ons aangeraakt worden, met grote aandacht en geluk, of met verwaarlozing en slordigheid. Het gaat ook over noodzaak en gebruik, over smaak en kwaliteit.
In de liedtekst spreken de dingen zich uit over het aangeraakt worden, over het gezien worden, over het voorbijgaan.
Deze foto’s willen de dingen aanraken in hun gewoonheid en in hun bijzonderheid tegelijk, in hun alledaagse verschijning en in de echo daarvan, die altijd op de verliezende hand is, wegsterft, verdwijnt. Daarom zijn het er twee geworden, de kleinste film die er is. Ik heb het lied niet willen illustreren maar aanraken, er mijn verbinding mee willen maken.

Leo Divendal, foto'sDisappearing

Lied: Liefste, mag ik?

Liefste, mag ik vreemd gaan
Eventjes iets anders
Even op één been staan
Even iemand anders
Liefste mag ik vreemdgaan
Deaf en blindig daten
Ik vind er heus geen reet aan
Maar ik wil het wel eens weten
...

Beppie Kooreman (beeldend kunstenaar): De eerste regel van dit lied wekt de suggestie dat ik iets met dit onderwerp zou hebben. Niets is echter minder waar.
Toch waren deze woorden eigenlijk al genoeg om te weten wat mij te doen stond: ik ga niet vreemd, maar wek wel de indruk dit te doen door mij met werk van de door mij bewonderde kunstenaars (o.a. Tapies, Paul Klee, schrijvers, dichters en componisten) bezig te houden.
Hun werk roept bij mij nieuwe beelden en gedachten op, die ik weer omzet in eigen werk. Op deze wijze breng ik een hommage aan de betreffende kunstenaars. Bij het publiek zal het werk weer andere beelden oproepen – een nieuwe suggestie – en zo is de cirkel rond.
Beppie Kooreman, 20 schilderijtjes van 20 x 20 20 van 20x20 cm

Sylvia Hubers (poezie)
zingt een scheve zaag, schaatst toonladders in de ijlste regionen, draait muzikale pirouettes tot zij in haar eigen wak verdwijnt - of is dat suggestie? - en wringt zichzelf en haar lenige instrument in bochten totdat de pijngrens tussen artiest en instrument vervaagt.
Hubers zaagt sinds 1986 verschillende melodieën. Zij won in 1992 de Gammaprijs in de categorie Klein Akoestisch Gereedschap.

Dichteres Sylvia Hubers op haar zagende zing de zagende zing

Lied: Laat me met rust

‘k Bemin je zo gretig
Maar wens je afwezig
Genomen maar nooit gekust
Je houdt me maar bezig
Te alom aanwezig
Laat me toch met rust
Verdwijn voorgoed
uit m’n leven
Laat me met rust
En je voor altijd vergeten!
.....

Mari Stoel (installaties): Het eerste wat er bij mij opkwam toen de titel mij bekend werd, was om er in het geheel niets mee te doen. Door ontgoocheling en teleurstelling alom en de reden dat je als kunstenaar zonder kunst tegenwoordig weinig voorstelt, besloot ik na aandringen toch iets neer te zetten. De titel van het lied wekt de indruk van een nicotine-verslaving. Het moeilijke van stoppen met roken is het omgaan met overgebleven leegte.Wachten is zo'n moment. Zowel de tijd dodende, nerveus paffende maar zichzelf uitstekend vermakende schaduw, alswel het ontbreken van de persoon die de schaduw werpt, spreken ook in deze context, wederom boekdelen.

Mari Stoel, videoprojectie 'Schaduw', videoprojectie

Lied: de ontknoping

Geen vrouw kan mij méér bekoren
Dan zuchtend zachte kreetjes laten horen
En bij schoenen en jas uit
Verleidelijk languit
de grote ontknoping
toestaan
......

Steven de Jong (installaties): Lingerie is vaak halfdoorschijnend, heeft kanten versieringen en wordt gebruikt om iets achter te verschuilen. Hetzelfde geldt voor het materiaal dat is gebruikt voor deze installatie, vitrage. Net als lingerie een halfdoorschijnende stof met kanten versieringen. Ook achter deze verzameling vitrages ligt iets verscholen. De toeschouwer moet een spel aangaan met het werk om tot de ontknoping te komen.

Steven de Jong, installatie In gulle overvloed

Lied: Dichter dan ooit

De dichter doet de deur dicht, dichter dan ooit
De dichter doet de deur dicht, had ‘m het liefste dichtgegooid
Laat achter, laat gaan wat ooit zou bestaan
En gaat, verlaat wat ooit werd gedaan

Maar nooit meer terug
Met pen en papier vooruit
Ogen open op de vlucht
Nooit meer terug
......

Theatergroep TG Blender: De dichter die voorgoed de deur achter zich dichttrekt als beeld van het nemen van een definitief besluit. Maar is hij daarmee een stap verder gekomen of verbeeldt hij zich dat maar? Draait hij niet steeds rondjes?

TG Blender liet zich inspireren door de dichter en speelt in het kleinste theater ter wereld een verrassende, muzikale voorstelling van enkele minuten. Een ontmoeting tussen twee mensen neemt een onverwachte wending en leidt tot een onomkeerbaar, definitief besluit.
Voorstelling in draaideur voor 1-persoonspubliek 'GlasX' in het kleinste theater ter wereld.

Lied: Vuur

Als het vuur dooft, en het licht gaat uit…
Kan ik jou niet van dichtbij zien
Dan noem ik ‘jou’ weer ‘u’
En-eet ik elke dag andijvie
Met ongebonden jus
Als het vuur dooft, en het licht gaat uit…
Wordt de stilte weer ondraaglijk
En nergens voel ik zin
De warmte onbehaaglijk
En schenk ik nog eens in
Als het vuur dooft, en het licht gaat uit

Jolanda Prinsen (beeldend kunstenaar): Mijn vader was bassist. Het geluid van dit instrument is in mijn ziel geëtst. Tientallen jaren ging hij trouw naar een kantoor van acht tot vier en daarna begon voor hem het echte leven. Muziek was het licht in zijn bestaan. Als hij niet op stap was met de band, zat hij ’s avonds arrangementen te pennen voor het grote orkest. Toen hij zich te oud begon te voelen voor de vermoeiende ‘schnabbels’ hing hij zijn instrumenten aan de wilgen. Hij werd ziek en ging dood. Nog geen zestig. Het vuur doofde en het licht ging uit.
Deze ronde houten constructie, naar model van de ‘vaderbas’, bestaat uit 3 maal 9 spanten, die in elkaar passen en was aanvankelijk stom. De snaren vormden de hals, die naar de hemel reikten. Zo werd de klank gesuggereerd, die niet meer voorhanden was. Nu mag de bas zichzelf bestrijken. Eindeloos.
Zelfspelende contrabas van Jolanda Prinsen le violon d' ingres

Lied: Maak me niet wakker

Het iets uit het midden
De vraag naar waarom
De geur van het linnen
Om vijf uur de zon
Laat mij m’n slaap
Dicht bij m’n droom
Maak me niet wakker
...

Peter Voerman (arrangeur, interaction design): Het koorarrangement probeert de sfeer van het lied te versterken. Als in een droom laat de tekst (flarden van) beelden langskomen, die zowel in het nu als in een onscherp verleden liggen. Ze horen thuis in de dagelijkse realiteit maar ook in een wereld die door de verbeelding opgeroepen wordt. Die spanning tussen droom en realiteit probeer ik te vangen in de dissonanties en consonanties van het arrangement.

Daarnaast wordt een installatie ingericht, die de bezoeker in staat stelt zelf de stemmen van het refrein-arrangement, het zij apart, hetzij gezamenlijk, in werking te stellen en wel op zo’n manier dat - aansluitend bij de Suggesteron-gedachte - de suggestie gegeven wordt dat hij/zij heel aardig kan zingen ...


Peter Voerman, zangmachineZangmachine

Lied: Zo kwetsbaar

Met zweet doorweekte sokken
Kringen op haar schoen
Haar wandelen is sjokken
Weet niet wat zij moet doen
Klitten klitten in d’r haren
Knopen knijpen in d’r trui
Klamme tenen, dooie vingers
Rooie oortjes, regenbui
zo kwetsbaar
...

Willemijn Faber (beeldend kunstenaar): Hoe kostbaar is een kwetsbaar mens? Kwetsbaar kostbaar voelbaar aaibaar breekbaar kwetsbaar tastbaar zichtbaar kwetsbaar weerbaar vatbaar kwetsbaar vloeibaar wendbaar plooibaar verstelbaar kwetsbaar leefbaar bereikbaar kwetsbaar dienstbaar dankbaar beweegbaar werkbaar kwetsbaar onderhandelbaar onleefbaar strijdbaar kwetsbaar onzichtbaar onvruchtbaar ondankbaar kwetsbaar onvergelijkbaar onweerstaanbaar onwerkbaar kwetsbaar ontbrandbaar ontplofbaar ontbindbaar onontkoombaar onomkeerbaar onoplosbaar kwetsbaar onmisbaar kwetsbaar onpeilbaar onvindbaar onstuitbaar onmiskenbaar onovertrefbaar onschatbaar onhoudbaar kwetsbaar.

Willemijn Faber, porselein Zo kwetsbaar, installatie porselein

Lied: Gods broer

Zo komt een einde
aan Gods stage
Maar zijn verslag
blijft nog te koop
Maar wordt dat weer
een rage
Dan gaat het op de vuilnishoop!

...

Jacques Overtoom (grafische vormgeving): Mensen spelen voor god. Ook wij zijn (of je wil of niet) helaas de broer van god, want god is overal leerden we op school. Gevaarlijke mensen, vaak krankzinnig, en gewelddadig. Bush, Binladen, Balkenende, Blair, Paeisley, Komeini, Pausen en kindertjes verkrachtende kardinalen beslissen over leven en dood. Wapenhandelaren, bedrijfspenose en geldwolven zitten zondags voorin de kerk. Uit naam van god (soldaten worden gezegend de strijd in gestuurd) schieten we complete families inclusief de kinderen, aan flarden. Ook wij Nederlanders maken ons schuldig in Afghanistan en Irak, we willen er bij horen en zitten op de stoel van god en laten ons parlement haar gang maar gaan. Onder de noemer van ’opbouwwerk’ worden de kindertjes van god naar god geschoten.

Print op doek ‘Suggestio falsi’

Lied: Zonder titel

Beeld, nog stil
zwanger van verbeelding
ik zoek het beeld
dat ongezien en onverbeeld
vertelt hoe mooi
hoe onbeschrijfelijk
onbegrijpelijk mooi
een beeld kan zwangeren van
klank en woord
......

Martien Lohman (schilder): Drie muzen, beeld, poëzie, muziek ... zitten bijeen. Zij zijn er al, wanneer alles nog niets is, alles nog duisternis en leegte, zonder geluid. Zij spreken niet en laten slechts bestaan, dat wat voortkomt uit het niets. Zij zorgen ervoor dat het lied ‘Zonder titel’ voortkomt uit het niets, want dáár is de onbeschrijflijke schoonheid.

Schilderij 100 x 70 cm 'Zonder titel', olieverf op linnen

Lied: Suggesteron

En het meisje
met de rode wc-bril
had geen woorden nodig met haar lach
......

Joe Fong Ponto (videokunst): De tekst van de song klinkt als een gedachte waar de luisteraar aan deel kan nemen en doet mij zowel denken aan een innerlijke overweging, als aan de zoektocht naar een antwoord. Ik laat mij enigszins inspireren op de telkens terugkerende woorden van de song "tijd, rood en antwoord" en associeer de kleur rood met leven. Naar aanleiding van dit gegeven heb ik een video-drieluik ontworpen waar elk videoscherm, op de muziek, een onderlinge interactie aangaat met een ander scherm. Met deze onderlinge interactie tracht de video installatie tot de suggestie van de gedachte te komen, op zoek naar een antwoord…. dat er waarschijnlijk niet is.

Joe Fong Ponto, videokunst ‘Tijd, Rood en Antwoord’.Video