Voorbeeldvideo's:

 

Het scorend vermogen der dingen / of: Kijken we wel?!

“We hebben met een ernstige situatie te maken; ‘n situatie die niet overnight overwaait!” Hij zei het zonder te benadrukken of in de lach te schieten. Ook de anders zo goedlachse presentatrice van het zaterdagochtend radioprogramma lachte niet, maar stelde direct daarop haar volgende vraag.
Het gebeurt soms zomaar zonder dat het echt opgemerkt wordt. Als paaseieren zo mooi liggen ze in al hun schoonheid verstopt in de dingen. De meeste paaseieren worden nooit gevonden…  
Neem nou die van die voetbalcoach. ’n Dick Advocaat- of Ronald Koeman-type: Hij zei het wel drie keer binnen 1 minuut. Onbedoeld uiteraard, want het was vakjargon, maar met de kracht van een dichter. Het kwam er stoer uit, maar tegelijkertijd verrassend fris binnen; ik veerde op, was geneigd te roepen ‘mooi Ronald!’ maar zag dat niemand anders raar opkeek van zijn woorden die hij zojuist voor de zoveelste keer – we kunnen hier spreken van een stopwoord – hardop uitgesproken had. Ik viel stil. Wat een schoonheid in die twee woorden die er zojuist tussen-neus-en-lippen uit kwamen mompelen: ‘…in de tweede helft heeft hij min of meer gefaald, sou je kunne seggen. Het scorend vermogen van deze midvoor, seg maar, kwam niet tot z’n rech…t.’
‘Scorend Vermogen’… wauw. Dát kwam aan. En binnen! Bij mij alleen, niet bij Koeman; die ratelde door in onbegrijpelijk jargon waarbij ‘drie-konne-pinaltie’ niet eens voorkwam, en wist niet welk een schoonheid hij had blootgelegd.

Onderzoekers hebben ontdekt dat mensen gemiddeld niet langer dan 9 seconden naar een schilderij, of ander kunstwerk kijken, en proberen daar nu op allerlei manieren 10 seconden van te maken. Wat zou het gemiddelde zijn bij het luisteren naar een gedicht? Het kijken naar een video? Een glaasje wijn drinken? En moeten we binnen 10 seconden in staat zijn om het scorend vermogen der dingen bloot te kunnen leggen?! Kortom: kijken we wel en waarom eigenlijk niet?